philharmonia.punt.nl
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen in deze categorie!
Abonneren
Abonneer je nu voor nieuwe artikelen op deze website!
Laatste reacties
    4 Januari 2012.
    Na zo'n 30 jaar eindelijk weer eens een poging tot dansen gewaagd. En nog wel in het vroegere woonhuis van Compay Segundo (Buena Vista Social Club). Nu heet het "Casa de las Tradiciones". Ongedwongen en gezellig. Musici, dansers en publiek mengen zich gemakkelijk in de kleine ruimte (voorste vertrek).
    Lees meer...
    Gewoon een mooi plaatje van Dresden
    Lees meer...

    Reizen doe ik erg graag. Op het programma staan nu:
     
    Een kort reisje naar Berlijn (van 29 mei t/m 31 mei) i.v.m. het bruiloftsfeest van vrienden. Ook hoop ik dan nog iets mee te maken van het Europafeest dat daar dan aan de gang is.

    Op 4 juni vlieg ik met Lufthansa weer naar Sint Petersburg voor het “Stars of the White Nights Festival” van Valery Gergiev. Hier een opsomming van de concerten en voorstellingen, ook twee in de oude Philharmonie, de oudste van Europa.
     
    5 juni: Die Walküre 3e bedrijf met o.a. Bryn Terfel en Valery Gergiev,      concertuitvoering in de Concert Hall v.h. Mariinskytheater.
    6 juni: Romeo and Juliet, ballet van Prokofjev. Mariinskytheater.
    7 juni: Twee eenakters: Aleko van Rachmaninov en Iolanthe van Tsjaikovski o.l.v. Valery Gergiev in het Mariinskytheater.
    9 juni: Concert of the Graduates of the St.Petersburg Conservatory. In de Philharmonie (Grand Hall) 
    10 juni: Het Philharmonisch Oktet uit Berlijn. Concert Hall van het Mariinskytheater. 
    11 juni: Het Philharmonisch Oktet uit Berlijn. Concert Hall van het Mariinskytheater. 
    12 juni: Parsifal van Wagner. Concertuitvoering o.l.v. Valery Gergiev. Concert Hall van het Mariinskytheater. O.a. met René Pape en Gary Lehman, de verrassende Tristan van vorig jaar.
    13 juni: Schoppenvrouw, Tsjaikovski o.l.v. Valery Gergiev in het    Mariinskytheater. 
    14 juni: St.Petersburg Philharmonic Orchestra . In de Philharmonie (Grand Hall) o.l.v. Alexander Rudin, tevens solist (klavier). Programma Weense Klassiek: Beethoven Ouverture Egmond en het 2de Klavierkonzert, Haydn Cellokonzert in C (solocellist nog niet bekend gemaakt) en Mozarts 41ste Symphonie in C (Jupiter).
    15 juni: Balletavond in Mariinskytheater, met De Verloren Zoon van Prokofiev,  een Pas de Deux op muziek van Tsjaikovski en de Symphonie in C van Georges Bizet.
    16 juni: Elektra, eenakter van Richard Strauss, o.l.v. Valery Gergiev in het Mariinskytheater.
    17 juni: Nabucco, Verdi o.l.v. Valery Gergiev in het Mariinskytheater.
     
     Van 18 t/m 21 juni een uitstapje naar het oude Novgorod, gesticht door de Vikingkoning Rurik.
    Daarna terug naar Hotel Vera in Sint Petersburg. Vroeg in de ochtend van 22 juni met Lufthansa terug naar Amsterdam.

    Het wordt dus weer een culturele onderdompeling. Ik hoop ook nu weer veel te filmen.

    Op 1 augustus ga ik met vrienden naar Porgy and Bess van Gershwin, door de Harlemopera uit New York, die een serie voorstellingen verzorgt in Düsseldorf.

    In het najaar is een reis van een maand gepland naar Bali, Indonesië, waar ik sinds 1996 niet meer ben geweest.

     Dit jaar geen bezoek aan Dresden.....

     

    Lees meer...

                       VERVOLG  VAN HET

     

           Verslag van mijn reis naar Milaan van 11 t/m 14 februari 2009

     

    Er gebeurde bij deze opvoering iets bijzonders met mij. Vaak is het zo dat als ik mijn aandacht op een detail richt - bijvoorbeeld op de zang – de orkestklank een beetje naar de achtergrond in het bewustzijn wijkt.  Bij deze voorstelling was het orkestrale element steeds voor honderd procent aanwezig in mijn bewustzijn. Als nooit tevoren heb ik nu beleefd hoe ongelooflijk rijk dit kunstwerk is.  Op cd of dvd kan het ook nooit zó ervaren worden. Dat lijkt me duidelijk. Allerlei belangrijke details vallen door de keuze van de cameraman of – vrouw sowieso weg. Het steeds dichterbij komen van het schip in het eerste bedrijf is op dvd niet goed waar te nemen omdat er wordt ingezoomd op de personages. Als in het tweede bedrijf Marke zingt dat Tristan hem ooit dreigde voor altijd land en volk te verlaten als hij (Marke) er niet in wilde toestemmen dat Tristan Isolde als gemalin voor de koning zou werven,  dan ziet de toeschouwer in de zaal dat Isolde op dit gegeven (terecht) geschokt reageert. Door het inzoomen op Marke is dit in de film niet te zien. En zo waren er nog veel meer plaatsen. Het zitten op de voorste rij heeft vele voordelen.  Behalve het kunnen zien van de dirigent van nabij kan men ook alle mimiek goed waarnemen. Ook heb je veel minder het gevoel in een kijkdoos te kijken. Dat laatste is vooral erg als je ver van het podium zit. Bij Het Muziektheater in Amsterdam speelt dat veel minder een rol, omdat de zaal vooral in de breedte is gebouwd en naar achteren dus ondiep. Bij de enscenering van Pierre Audi’s Der Ring des Nibelungen in Amsterdam werd het kijkdoosgevoel geheel weggenomen, omdat zaal, toneel en orkest volkomen met elkaar versmolten. Maar daar waren dan ook nogal wat verbouwingen aan vooraf gegaan. Dat zal in de nabije toekomst dus opnieuw moeten gebeuren. In het jaar 2010/2011 zal deze Ring in delen terugkomen en in het herdenkingsjaar van de geboorte van Wagner - in 2013 – zal de gehele cyclus weer enkele malen vertoond worden.

     

    Na afloop van de voorstelling (omstreeks kwart voor twaalf) spoedde ik mij door de Galeria naar de Piazza del Duomo om daar de laatste metro naar mijn hotel te kunnen nemen. Ik raakte in gesprek met een van de violisten uit het orkest, die me vertelde dat er een heel speciale band was ontstaan tussen Barenboim en het orkest. “Morgenochtend werken we met hem al weer aan het volgende programma: Beethovens eerste klavierconcert  en het symfonisch gedicht “Pelleas und Melisande” van Arnold Schönberg”.  Ik zei hem dat ik ook voor dit concert een kaartje had en vroeg hem naar het werk van Schönberg. Hij vond het geen prettig werk: “Ik hou veel meer van zijn Verklärte Nacht. Dit symfonisch gedicht bevat veel Strausselementen”.

     

    Bij het hotel gekomen ging ik een nabij restaurant in om me te laven aan de heerlijke Italiaanse wijn. Omstreeks 01.00 uur zocht ik voldaan mijn bed op. Maar de nachtrust was kort want Wagners Handlung bleef in mijn geest spoken.

     

    De volgende ochtend (vrijdag de dertiende, maar ik ben niet bijgelovig) ging ik na het ontbijt opnieuw naar de Duomo, maar nu om met de lift naar het dak te gaan. Eerst maakte ik de omgang langs de steunberen en bogen met de talrijke beelden. Er stond een frisse wind, maar ik was goed gekleed. Daarna nog een flinke trap bestegen naar het dakterras, waar veel mensen - jong en oud – van het fantastische uitzicht genoten. Met dit prachtige, zonnige weer schitterden de besneeuwde Alpen in het noorden wel buitengewoon fraai.  Het dak is belegd met grote marmeren platen en hoewel deze platen schuin liggen is het niet moeilijk om erover te lopen. Bij de toren konden we niet komen, want die staat gedeeltelijk in de steigers en er werd die dag hard aan gewerkt zo te horen. Bovenop dit prachtig bewerkte torengebouw staat een verguld beeld van Maria, die een windvaan in haar hand houdt. Rond haar hoofd een krans van twaalf sterren. De Milanezen noemen dit geliefde beeld de Madonnina.

     

    Na zo’n anderhalf uur op het dak te hebben vertoefd ben ik met de lift naar beneden gegaan (Je kunt ook over de trap gaan).  Aan de rechterkant van de Scala is de Via Giuseppe Verdi. In die straat is ook een kerk, de San’Giuseppe, maar daar zal vast niet Verdi mee bedoeld zijn, ofschoon hij door de Italianen bijna als een heilige wordt vereerd. Steeds maar doorlopend komt men in de wijk Brera, de kunstenaarswijk. Daar is de grote kunstacademie met inpandig de Pinacoteca di Brera, die de belangrijkste en grootste schilderijenverzameling van Milaan heeft. Vooral de schilders uit de Renaissance zijn goed vertegenwoordigd. De enige Rafael wordt momenteel gerestaureerd, maar men kan die restauratie waarnemen achter glas. Er is a.h.w. een kamer van glas gebouwd in een speciale zaal. (Fotograferen ook hier al weer streng verboden. In Sint Petersburg zijn ze wat dat betreft veel slimmer: amateurfoto’s maken mag, maar zonder statief en je betaalt er extra voor. Wil je filmen in bijvoorbeeld de Hermitage? Ook dat mag, maar dan betaal je een paar euro meer dan als je foto’s wilt maken). Er was een kleine tentoonstelling met enkele fraaie werken van Caravaggio, die voor het eerst het schiaroscura (licht-donker) hanteerde, waar Rembrandt zo beroemd om is geworden en wat uiteindelijk een kenmerk van de barok werd, ook in de muziek. We kunnen daarbij bijvoorbeeld denken aan de concerten van Vivaldi en de Brandenburgse Concerten van Bach, met de contrasterende werking van het Continuo- en het Ripieno-orkest.

     

    Na wat te hebben gegeten in een leuk klein restaurantje liep ik langs de Piazza Cavour, waar een standbeeld van de grote minister van het Risorgimento staat, door een parkje  naar de Galeria d’Arte Moderna, gevestigd in de villa waarin Napoleon I ooit woonde. Hier bevindt zich een mooie verzameling impressionisten (Monet, Degas, Lautrec enz.)  en expressionisten (zoals o.a. Cézanne en Van Gogh). Dit museum kan gratis bezocht worden. Er zijn natuurlijk ook een aantal beelden van de grote Corsicaan en talrijke schilderijen van familieleden van hem. Helaas vond ik geen afbeelding van Stephanie de Beauharnais, de adoptiedochter van Napoleon, die later zo’n tragisch leven zou hebben in het groothertogdom Baden, waar zij – zo is nu onomstotelijk met een dna-test bewezen - de moeder zou worden van Kaspar Hauser (29 sept.1812  Karlsruhe – 17 dec.1833 Ansbach), het Kind van Europa.

     

    Bij het metrostation Palestro nam ik de metro naar het hotel om wat te rusten van het vele lopen.

     

    Het concert in de Scala begon die avond om 20.00 uur. Ik had een plaats op Galerij 1 (de op een na hoogste rang) plaats 152, met goed zicht op het orkest en de vleugel. Voor de galerijen moet je het theater betreden door een zijingang, tussen restaurant en museum, en dan maar trappen klimmen…… Deze galerijen hebben geen aparte kamertjes, maar de stoelrijen zijn doorgetrokken. Om beter te kunnen zien gaan veel mensen daar staan, maar ik kon zittend ook alles goed zien. De akoestiek is hier anders: het geluid komt duidelijk van verder weg, maar de klank komt wel heel mooi over. Barenboim speelt het klavierconcert verfijnd en laat vaak een tedere aanslag horen. Ik weet niet of dit een Steinway was, maar hij klonk aan de discant milder (minder fel) en daardoor voor mijn oren mooier dan ik bij Steinway gewend ben. Dit eerste klavierconcert van Beethoven (dat ik lange tijd niet meer kon horen) vond ik nu toch verrassend mooi. Na de pauze volgde het werk van Schönberg (opus 5). Het begin klonk duister en ook onbestemd. Het deed me denken aan het stuk van Maeterlinck uit de Fin de Siècle, dat ook een duistere kant heeft, net als sommige werken van d’Annunzio, Wedekind en Wilde. Maar naarmate het werk in de tijd voortschreed kreeg het steeds meer het karakter van een symfonisch gedicht, zoals we bijvoorbeeld ook bij Richard Strauss gewend zijn. Ik moest bij het beluisteren van deze muziek vaak denken aan Ein Heldenleben van Strauss. De orkestbezetting is ook gigantisch. Ik telde bijvoorbeeld: vier grote fluiten (twee speelden ook piccolo) vijf hobo’s waaronder althobo, zes klarinetten, waaronder basklarinet, drie fagotten, contrafagot, negen hoorns, vier trompetten, vijf trombones, bastuba, 4 slagwerkers (pauken, grote trom,hangend bekken, roertrom, tamtam, klokkenspel), tien cello’s en negen contrabassen. Plus natuurlijk een legertje violisten en altisten. Ik schatte de sterkte van het orkest op totaal honderd en tien spelers.

     

    Na afloop een lekker broodje en een paar glazen wijn in het restaurant naast het hotel en daarna vroeg (omstreeks 23.00 uur) naar bed.

     

    Op zaterdag 14 februari was ik al vroeg (ongeveer om 06.00 uur) wakker. Na het ontbijt en het uitchecken ging ik via Loreto met metrolijn 3 naar Porta Genova, in het zuiden van het centrum. Hier is de zogenaamde  Navigli (de kanalenwijk). Heel schilderachtig. Hier gaan de Milanezen ’s avonds uit eten. Er zijn mooie en gezellige restaurantjes bij.  In de buurt zijn nog Middeleeuwse washuizen.  Bij een van die kanalen kwam ik bijna op de set van een filmopname. Ik heb het een kwartiertje gadegeslagen en ben daarna naar een aantal  Romeinse overblijfsels uit Mediolanum gelopen. Achter een rij zuilen van wat eens een tempel was bevindt zich een plein met in het midden daarop een bronzen standbeeld van de Romeinse keizer Constantijn de Grote. Daarachter staat de San Lorenzo Maggiore uit de barok (1750). Als je door de ronde kerk  naar voren loopt dan blijkt er achter het altaar een glazen deur te zijn die voert naar een aangrenzende Middeleeuwse kerk. Na betaling van twee euro kun je daar enkele fresco’s en gedeelten van mozaïeken bekijken.  De man bij het tafeltje wijst je er speciaal op dat je ook achter het kleine altaar moet kijken want daar voert een trap naar de crypte, die echter geen graftombes bevat, maar Romeinse fundamenten.

     

    Met de metro (bij de San’Ambrogio)  naar de halte Moskova. Vandaar gelopen naar de Cimeterio Monumentale. De indrukwekkende monumentale begraafplaats van Milaan. Een echte bezienswaardigheid met een ongelooflijke beeldenrijkdom en zeer dure graven, vaak met versierde kapellen. Ik heb hier ongeveer een uur rond gezworven en nog echt niet alles gezien. Wel onder andere de grafkapel van de familie Toscanini. Toen ik er naar binnen keek zag ik dat ook de grote pianist Vladimir Horowitz en zijn vrouw hier zijn bijgezet. Kennelijk  zijn zij verwant aan de grote Arturo.

     

    Ik moest me toch nog een beetje haasten om op tijd de trein te kunnen halen naar vliegveld Malpensa. Na een behouden vlucht landden we omstreeks 19.40 uur op Schiphol en was ik 21.45 uur in Arnhem waar het om het vriespunt was. In lang wachten op de bus had ik geen zin.  Een taxi bracht me naar station Velp, waar mijn stalen ros trouw op mij wachtte. Om 22.10 uur was ik thuis, met in mijn bagage heel veel bijzondere ervaringen.

     

    Volgend jaar weer naar Milaan? Als deze Tristanproductie weer gepland is (en met deze dirigent en hoofdrolzangers/spelers) dan zeker, koste wat het koste.

     

    Lees meer...

    Verslag van mijn reis naar Milaan van 11 t/m 14 februari 2009

     

      

    Na een voorspoedige vlucht van anderhalf uur kwam ik aan op Malpensa om 16.20 uur. Malpensa airport ligt even ten zuiden van het Lago Maggiore en zo’n vijfenveertig kilometer van Milaan. Met de trein arriveerde ik op het station Cadorna om 17.33 uur, waarna ik mij zo snel mogelijk per metro (lijn 3) naar de Corso Buenos Aires repte. De straatnaamnummers liggen ver uit elkaar en staan vaak helemaal niet aangegeven. En twee Best Western hotels op een steenworp afstand van elkaar maakt het ook niet eenvoudiger zoeken. Maar uiteindelijk vond ik dan toch Best Western Hotel City op nummer 42, de ingang in een overdekte passage. Het is een uitstekend drie sterren hotel, zeker gezien de prijs. De eerste twee nachten betaalde ik 53 euro en de laatste nacht 45 euro, in een tweepersoonskamer, omdat de eenpersoonskamers bezet waren en met ontbijtbuffet inbegrepen.

     

    Na een opfrissertje spoedde ik mij naar een aangeprezen restaurant waar ik een heerlijke zalmfillet met gemixte salade verorberde.  Vervolgens per metro (lijn 1) naar de Piazza del Duomo. De kathedraal is van wit marmer en na de Sint Pieter in Rome en de kathedraal van Sevilla de grootste ter wereld. Duizenden marmeren beelden zijn er verwerkt bij de bouw. En ieder beeld is bezienswaardig. Later zou ik de kathedraal aandachtiger bekijken. Na wat rond geslenterd te hebben op het prachtig aangelegde plein liep ik de overdekte Galeria Vittore Emanuelle II in. Zo’n achtenveertig meter hoog strekken de gewelven zich uit boven het winkelende publiek. Als je voorbij het kruispunt nog verder doorloopt bereik je de Piazza della Scala, ook imposant. De Scala is een gebouw uit 1779, maar in 1943 geheel door bommen in de as gelegd en reeds in 1946  herbouwd – Italianen kunnen nu eenmaal niet zonder opera leven -  en heropend door de dirigent Arturo Toscanini.  Het is het grootste muziektheater in Europa met 2375 zitplaatsen (ongeveer 1000 op de begane grond en zo’n 1400 in de zes rangen die in hoefijzervorm rondom  en boven elkaar liggen).

     

    Door de via Mercanti kwam ik bij de oude overdekte markt uit. In de avond in stilte gehuld. Daarna terug naar het hotel in ongeveer vijftien minuten met aansluitend een goede nachtrust.

     

    De volgende ochtend bezocht ik na een eenvoudig ontbijt weer het domplein dat ik nu in stralend zonlicht kon bewonderen.  Deze dagen was het heerlijk weer in Milaan: zonnig en tien graden celcius. De Dom is binnen erg donker, wat wel heel sterk contrasteert met de witte/lichte buitenkant, gehuld in stralend zonlicht. Maar de prachtig gebrandschilderde ramen komen daardoor  extra fraai uit. In de absis zijn drie zeer grote boogvensters, waar je eigenlijk alleen al minstens een uur voor nodig hebt om die uitvoerig te bezichtigen. Ook de grote rozetten zijn fraai en origineel van vormgeving.

     

    Na ook weer de Galeria en de Piazza della Scala uitvoerig te hebben bekeken heb ik mij lopend op weg begeven naar de San’Ambrogio, de oudste Basiliek van Milaan (14e eeuw).  Het is een prachtige kerk met
    voor de ingang een groot atrium met zuilen met hier en daar Longobardisch/Keltisch vlechtwerk. De kerk heeft twee torens en vooral de campanille vind ik heel fraai. Binnen in de kerk bevinden zich prachtige schilderijen en fresco’s en een merkwaardige kansel, bovenop een marmeren schrijn die overdekt is met vlechtmotieven. Bijzonder. Voor toegang tot de trésor moet betaald worden, en daar hangt dan – op een onmogelijke plaats – het fraaie fresco van Bergognone/Borgognone:  De twaalfjarige Jezus in de tempel, een afbeelding waar de katholieke kerk geen raad mee wist, omdat er twee verschillende Jezuskinderen zijn afgebeeld. Het fresco (van oorsprong een deel van een altaar) is ongeveer 150 x 150 cm en eenvoudig ingelijst. Het hangt aan een dun kettinkje boven een stenen vloer. Afstand nemen tot de afbeelding is bijna niet mogelijk omdat het in een betrekkelijk smalle gang hangt. Hier en daar zijn beschadigingen zichtbaar, die op mijn reproductie in mijn kamer thuis niet te zien zijn. Ik vraag mij af of er wel interesse voor het schilderij is. De weinige bezoekers die ik in de trésor heb gezien liepen allemaal zonder naar het fresco te kijken er aan voorbij om de aandacht te wijden aan kostbare zilveren en gouden voorwerpen, priestergewaden, enz.

     

    Na mijn bezoek aan de San’Ambrogio (de heilige Ambrosius - vierde eeuw - was bisschop van Milaan en ligt hier ook begraven) heb ik ergens gegeten en heb daarna gewandeld naar de Santa Maria della Grazie, de basiliek met het aangrenzende kleine klooster, waar in de voormalige eetzaal het beroemde schilderwerk van Leonardo da Vinci: Het laatste Avondmaal hangt. Het fresco meet 8.80 x 4.60 meter, maar was voor mij helaas onzichtbaar. Toen ik het gebouw betrad werd mij gevraagd of ik gereserveerd had. Dit ontkennende werd mij de toegang geweigerd. Toen ik vroeg of ik voor de volgende dag kon reserveren werd mij gezegd, dat de eerste twee weken waren volgeboekt. Later hoorde ik in het hotel, dat men altijd moet reserveren (telefonisch bijvoorbeeld vanuit het hotel) of dat men moet deelnemen aan een stadrondvaart (twee uren, kosten 55 euro) waarbij een bezoek aan het Cenacolo Vinciano is inbegrepen. Daar had ik toen geen zin meer in.

     

    Vervolgens wandelde ik naar het Castello Sforzesco, het machtig mooie en grote kasteel van de Visconti’s en de Sforza. Overal zie je daar het aparte wapen van de Visconti’s met de afbeelding van een basilisk die een jonge vrouw verslindt. De beroemde regisseur Luchino Visconti van Modrone (en ook zijn ouders) hebben nooit in dit kasteel gewoond. Hij groeide als kind op in het familiepaleis in Milaan en in het prachtige zomerverblijf, het Middeleeuwse kasteel in Grazzano. “Hij werd geboren op 2 november 1906 en was de derde zoon en het vierde kind van Giuseppe Visconti, hertog van Modrone, een zwierige, mooie en getalenteerde man, wiens voorvaderen als afstammelingen van koning Desiderius, de schoonvader van Karel de Grote en de laatste heerser over het Noord Italiaanse koninkrijk Lombardije uit de achtste eeuw, bepaald niet zijn opgegaan in de nevelen der oude tijden”. Zo begint Monica Stirling haar boeiende biografie (vertaald door Rob van der Veer, Meulenhoff Amsterdam).Inderdaad hebben de signori van Milaan geschiedenis gemaakt. Het was een Visconti die in de 14e eeuw
    opdracht gaf voor de bouw van de Duomo, pas voltooid in 1955. En het was ook een Visconti die opdracht gaf tot de bouw van het Teatro alla Scala, waarvoor een kerk moest wijken. “ Rare jongens, die Italianen”, zo zou Obelix ongetwijfeld zeggen. Het inpandige museum heb ik niet bezocht, want ik kon nauwelijks meer op mijn voeten staan van het vele lopen. Dus begaf ik mij per metro naar het hotel om enkele uurtjes te rusten.

     

    Al om 17.30 uur was ik bij de Scala. De voorstelling van Wagners Tristan und Isolde zou om 18.30 uur beginnen, maar de deuren zouden pas een half uur tevoren open gaan. Daarom heb ik maar wat zitten mijmeren op een ijskoude stenen bank voor het standbeeld van Leonardo, midden op de piazza.

     

    Ik zag al gauw dat ik gelukkig niet de enige bezoeker van de Scala was, gekleed in een trui. Achter op het kaartje staat namelijk de gewenste kleding voor gentlemen: jacket and tie. Nou ja, daar doe ik nou eenmaal niet meer aan mee, zelfs niet in de Metropolitan Opera en zelfs niet bij de Bayreuther Festspiele.

     

    De entree van de Scala is eenvoudig maar smaakvol.  De zaal is enkele jaren geleden geheel gerestaureerd en akoestisch sterk verbeterd. Eén balkonkamertje is in oude stijl gelaten, zodat je kunt zien hoe het oorspronkelijk eruit zag (lichtblauw en met spiegels). De kleur is nu warm rood, alles met stof (fluweel?) afgezet. Ik heb gevraagd of er na afloop gefilmd mocht worden (bij het applaus). Maar dat mocht dus niet. Kennelijk zijn er ook rechten op afbeeldingen van de decors. Nou ja, ik zal hier wat foto’s plaatsen, die ik elders heb weggepikt.  Natuurlijk heb ik wel even de zaal gefilmd en de avond van de 13e
    februari (bij het concert) zelfs ook het applaus, orkest en dirigent.

     

    Daniel Barenboim dirigeerde de gehele Tristan und Isolde zonder partituur, dus uit het hoofd (4 uur en een kwartier!!!) . Omdat ik op de eerste rij zat kon ik hem van opzij goed waarnemen. Boeiend om te zien hoe hij steeds oogcontact hield met orkest, solisten en koor. Hij heeft een fraaie dirigeerstijl. Het orkest van de Scala heeft een fluwelen klank, helder maar nergens scherp. De akoestiek is ronduit overweldigend waar ik zat. Na het meeslepende voorspel  -  een van de beroemdste orkeststukken die ooit werden geschreven vanwege zijn voor die tijd (1859) vrije tonaliteit, grenzend aan de zogenaamde atonaliteit; Arnold Schönberg zou later bij deze muziek van Wagner aansluiten met zijn compositie Verklärte Nacht – ging het doek op (letterlijk) en doemde geleidelijk het schip op uit de mist. De solo (zonder orkest) van de jonge zeeman over zijn achtergebleven liefje in Ierland (een estampie voor wat betreft de muzikale vorm!) drukt ook de verlatenheid en eenzaamheid van de hoofdpersonen uit.

     

    Alle solisten waren deze avond kennelijk in topvorm, zowel wat spel als zang betreft. Ian Storey was duidelijk nog gegroeid in zijn rol als Tristan (in vergelijking met de eerste keer dat hij deze zware rol zong (7 december 2007, vastgelegd op dvd). Waltraud Meier heb ik nu ook voor het eerst live meegemaakt: een geweldige zangeres en actrice, met een levendige mimiek. Matti Salminen zong weer een prachtige Marke. Gerd Grochowski (Kurwenal) en Lioba Braun (Brangäne) vertolkten de andere hoofdpersonen magistraal. (Wordt vervolgd)

     

    Lees meer...   (1 reactie)
    Dresden bei Nacht und August der Starke erzählt über seine schöne Elbflorenz. Advent 2007.

    Watch Dresden und August der Starke bei Nacht in Travel Videos  |  View More Free Videos Online at Veoh.com
    Lees meer...
    Domeinregistratie en hosting via mijndomein.nl